فصل اول : مجازاتها و اقدامات تأمينی و تربيتی

ماده 12- مجازاتهای مقرر در اين قانون پنج قسم است :

1- حدود

2- قصاص

3- ديات

4- تعزيرات

5- مجازاتهای باز دارنده

ماده 13- حد ، به مجازاتی گفته ميشود که نوع و ميزان و کيفيت آن در شرع تعيين شده است .

ماده 14- قصاص ، کيفری است که جانی به آن محکوم می شود و بايد با جنايت او برابر باشد .

ماده 15- ديه ، مالی است که از طرف شارع برای جنايت تعيين شده است .

ماده 16- تعزير، تأديب و يا عقوبتی است که نوع ومقدار آن در شرع تعيين نشده و بنظر حاکم واگذار شده است از قبيل حبس و جزای نقدی وشلاق که ميزان شلاق بايستی از مقدار حد کمتر باشد .

ماده 17- مجازات بازدارنده ، تأديب يا عقوبتی است که از طرف حکومت به منظور حفظ نظم و مراعات مصلحت اجتماع

در قبال تخلف از مقررات و نظامات حکومتی تعيين می گردد از قبيل حبس ، جزای نقدی ، تعطيل محل کسب ، لغو

پروانه و محروميت از حقوق اجتماعی و اقامت در نقطه يا نقاط معين و منع از اقامت در نقطه يا نقاط معين و مانند آن .

ماده 18- مدت کليه حبس ها از روزی شروع ميشود که محکوم عليه بموجب حکم قطعی قابل اجراء محبوس شده

باشد .

تبصره . چنانچه محکوم عليه قبل از صدور حکم بعلت اتهام يا اتهاماتيکه در پرونده امر مطرح بوده بازداشت شده باشد

دادگاه پس از تعيين تعزير ، از مقدار تعزير تعيين شده يا مجازات بازدارنده به ميزان بازداشت قبلی وی کسر می کند.

ماده 19- دادگاه می تواند کسی را که به علت ارتکاب جرم عمدی به تعزير يا مجازات بازدارنده محکوم کرده است به

عنوان تتميم حکم تعزيری يا بازدارنده مدتی از حقوق اجتماعی محروم و نيز از اقامت در نقطه يا نقاط معين ممنوع يا به

اقامت در محل معين مجبور نمايد .

ماده 20- محروميت از بعض يا همه حقوق اجتماعی و اقامت اجباری در نقطه معين يا ممنوعيت از اقامت در محل معين بايد متناسب با جرم و خصوصيات مجرم در مدت معين باشد . در صورتيکه محکوم به تبعيد يا اقامت اجباری در نقطه ای يا ممنوعيت از اقامت در نقطه معين در اثنای اجرای حکم ، محل را ترک کند و يا به نقطه ممنوعه بازگردد ، دادگاه می تواند با پيشنهاد دادسرای مجری حکم ، مجازات مذکور را تبديل به جزای نقدی و يا زندان نمايد .

ماده 21- ترتيب اجرای احکام جزائی و کيفيت زندانها به نحوی است که قانون آئين دادرسی کيفری و ساير قوانين و

مقررات تعيين می نمايد .