فصل دوم : شرايط حد مسکر

ماده 166 ـ حد مسکر بر کسی ثابت می شود که بالغ و عاقل و مختار و آگاه به مسکر بودن و حرام بودن آن باشد.

تبصره 1. در صورتی که شراب خورده مدعی جهل به حکم يا موضوع باشد و صحت دعوای وي محتمل باشد محکوم به حد نخواهد شد.

تبصره 2. هرگاه کسی بداند که خوردن شراب حرام است و آن را بخورد محکوم به حد خواهد شد گر چه نداند که خوردن آن موجب حد می شود.

ماده 167 ـ هرگاه کسی مضطر شود که برای نجات از مرگ يا جهت درمان بيماری سخت به مقدار ضرورت شراب بخورد محکوم به حد نخواهد شد.

ماده 168 ـ هرگاه کسی دو بار اقرار کند که شراب خورده است محکوم به حد می شود.

ماده 169 ـ اقرار در صورتی نافذ است که اقرار کننده بالغ ، عاقل ، مختار و دارای قصد باشد.

ماده 170 ـ در صورتيکه طريق اثبات شرب خمر شهادت باشد ، فقط با شهادت دو مرد عادل ثابت مي شود .

ماده 171 ـ هرگاه يکی از دو مرد عادل شهادت دهد که شخصی شراب خورده و ديگری شهادت دهد که او شراب قی کرده است حد ثابت می شود.

ماده 172 ـ در شهادت به شرب مسکر لازم است از لحاظ زمان يا مکان و مانند آن اختلافی نباشد ولی در صورتی که يکی به شرب اصل مسکر و ديگری شرب نوعی خاص از آن شهادت دهد حد ثابت می شود.

ماده 173 ـ اقرار يا شهادت در صورتی موجب حد می شود که احتمال عقلائی بر معذور بودن خورنده مسکر در بين نباشد.

ماده 174 ـ حد شرب مسکر برای مرد يا زن ، هشتاد تازيانه است.

تبصره . غير مسلمان فقط در صورت تظاهر به شرب مسکر به هشتاد تازيانه محکوم می شود.

ماده 175 ـ هر کس به ساختن ، تهيه ، خريد ، فروش ، حمل و عرضه مشروبات الکلی مبادرت کند به 6 ماه تا 2 سال حبس محکوم می شود و يا در اثر ترغيب يا تطميع و نيرنگ ، وسايل استفاده از آن را فراهم نمايد در حکم معاون در شرب مسکرات محسوب می گردد و به تازيانه تا 74 ضربه محکوم می شود.