باب هفتم : محاربه و افساد فی الارض

فصل اول : تعاريف

ماده 183 – هرکسی که برای ايجاد رعب و هراس و سلب آزادی و امنيت مردم دست به اسلحه ببرد محارب و مفسد فی الارض ميباشد .

تبصره 1- کسی که به روی مردم سلاح بکشد ولی در اثر ناتوانی موجب هراس هيچ فردی نشود محارب نيست .

تبصره 2 – اگر کسی سلاح خود را با انگيزه عداوت شخصی به سوی يک يا چند نفر مخصوص بکشد و عمل او جنبه عمومی نداشته باشد محارب نمی شود .

تبصره 3 – ميان سلاح سرد و سلاح گرم فرقی نيست .

ماده 184 – هر فرد يا گروهی که برای مبارزه با محاربان و از بين بردن فساد در زمين دست به اسلحه برند محارب نيستند .

ماده 185 – سارق مسلح و قطاع الطريق هرگاه با اسلحه امنيت مردم يا جاده را بر هم بزند و رعب و وحشت ايجاد کند محارب است .

ماده 186 – هر گروه يا جمعيت متشکل که در برابر حکومت اسلامی قيام مسلحانه کند مادام که مرکزيت آن باقی است تمام اعضاء و هواداران آن ، که موضع آن گروه يا جمعيت يا سازمان را می دانند و به نحوی در پيشبرد اهداف آن فعاليت و تلاش موثر دارند محاربند اگر چه در شاخه نظامی شرکت نداشته باشند .

تبصره – جبهه متحدی که از گروهها و اشخاص مختلف تشکيل شود ، در حکم يک واحد است .

ماده 187 – هر فرد يا گروه که طرح براندازی حکومت اسلامی را بريزد و برای اين منظور اسلحه ومواد منفجره تهيه کند و نيز کسانيکه با آگاهی و اختيار امکانات مالی موثر و يا وسايل و اسباب کار وسلاح در اختيار آنها بگذارند محارب و مفسد فی الارض ميباشند .

ماده 188 – هرکس در طرح بر اندازی حکومت اسلامی خود را نامزد يکی از پستهای حساس حکومت کودتا نمايد و نامزدی او در تحقق کودتا بنحوی موثر باشد ، « محارب » و « مفسد فی الارض » است .