فصل سوم : حد محاربه و افساد فی الارض

ماده 190 – حد محاربه و افساد فی الارض يکی از چهار چيز است :

1- قتل .

2 – آويختن به دار.

3 – اول قطع دست راست و سپس پای چپ .

4 – نفی بلد .

ماده 191 – انتخاب هريک از اين امور چهار گانه به اختيار قاضی است خواه محارب کسی را کشته يا مجروح کرده يا مال او را گرفته باشد و خواه هيچيک از اين کارها را انجام نداده باشد .

ماده 192 – حد محاربه و افساد فی الارض با عفو صاحب حق ساقط نمی شود .

ماده 193 – محاربه که تبعيد می شود بايد تحت مراقبت قرار گيرد و با ديگران معاشرت و مراوده نداشته باشد .

ماده 194 – مدت تبعيد در هر حال کمتر از يکسال نيست اگر چه بعد از دستگيری توبه نمايد و در صورتی که توبه ننمايد همچنان در تبعيد باقی خواهد ماند .

ماده 195 – مصلوب کردن مفسد و محارب بصورت زير انجام می گردد :

الف – نحوه بستن موجب مرگ او نگردد .

ب – بيش از سه روز بر صليب نماند ولی اگر در اثنای سه روز بميرد ميتوان او را پائين آورد .

ج – اگر بعد از سه روز زنده بماند نبايد او را کشت .

ماده 196 – بريدن دست راست و پای چپ مفسد و محارب به همان گونه ای است که در « حد سرقت » عمل می شود .