باب هشتم : حد سرقت

فصل اول : تعريف و شرايط

ماده 197 – سرقت عبارت است از ربودن مال ديگری بطور پنهانی .

ماده 198 – سرقت در صورتی موجب حد می شود که دارای کليه شرايط و خصوصيات زير باشد :

1 – سارق به حد بلوغ شرعی رسيده باشد .

2 – سارق در حال سرقت عاقل باشد .

3 – سارق با تهديد و اجبار وادار به سرقت نشده باشد .

4 – سارق قاصد باشد .

5 – سارق بداند و ملتفت باشد که مال غير است .

6 – سارق بداند و ملتفت باشد که ربودن آن حرام است .

7 – صاحب مال ، مال را در حرز قرار داده باشد .

8 – سارق به تنهائی يا با کمک ديگری هتک حرز کرده باشد .

9 – به اندازه نصاب يعنی5/4 نخود طلای مسکوک که بصورت پول معامله می شود يا ارزش آن به آن مقدار باشد در هر بار سرقت شود .

10 – سارق مضطر نباشد .

11 – سارق پدر صاحب مال نباشد .

12 – سرقت در سال قحطی صورت نگرفته باشد .

13 – حرز و محل نگهداری مال ، از سارق غصب نشده باشد .

14 – سارق مال را به عنوان دزدی برداشته باشد .

15 – مال مسروق در حرز متناسب نگهداری شده باشد .

16 – مال مسروق از اموال دولتی و وقف و مانند آن که مالک شخصی ندارد نباشد .

تبصره 1- حرز عبارت است از محل نگهداری مال بمنظور حفظ از دستبرد .

تبصره 2 – بيرون آوردن مال از حرز توسط ديوانه يا طفل غير مميز و حيوانات و امثال آن در حکم مباشرت است .

تبصره 3- هرگاه سارق قبل از بيرون آوردن مال از حرز دستگير شود حد براو جاری نمی شود .

تبصره 4 – هرگاه سارق پس از سرقت ، مال را تحت يد مالک قرار داده باشد موجب حد نمی شود .