مبحث اول : اقرار

ماده 232- با اقرار به قتل عمد گرچه يک مرتبه هم باشد قتل عمد ثابت می شود .

ماده 233- اقرار در صورتی نافذ است که اقرار کننده دارای اوصاف زير باشد :

1- عقل 2- بلوغ 3- اختيار 4- قصد .

بنابراين اقرار ديوانه و مست و کودک و مجبور و اشخاصی که قصد ندارند مانند ساهی و هازل و نائم و بيهوش نافذ نيست .

ماده 234 – اقرار به قتل عمد از کسی که به سفاهت يا افلاس محجور باشد نافذ و موجب قصاص است .

ماده 235- اگر کسی به قتل عمدی شخصی اقرار نمايد و ديگری به قتل عمدی يا خطائی همان مقتول اقرار کند ولی دم در مراجعه به هر يک از اين دو نفر مخير است که برابر اقرارش عمل نمايد و نمی تواند مجازات هر دو را مطالبه کند .

ماده 236 – اگر کسی به قتل عمدي شخصی اقرار کند و پس از آن ديگری به قتل عمدی همان مقتول اقرار نمايد در صورتی که اولی از اقرارش بر گردد قصاص يا ديه از هردو ساقط است و ديه از بيت المال پرداخت می شود و اين در حالی است که قاضی احتمال عقلائی ندهد که قضيه توطئه آميز است .

تبصره – در صورتيکه قتل عمدی بر حسب شهادت شهود يا قسامه يا علم قاضی قابل اثبات باشد قاتل به تقاضای ولی دم قصاص می شود .