فصل اول : ديه مو

ماده 368 – هرگاه کسی موی سر يا صورت مردی را طوری از بين ببرد که ديگر نرويد عهده دار ديه کامل خواهد بود و اگر دوباره برويد نسبت به موی سر ضامن ارش است و نسبت به ريش ثلث ديه کامل را عهده دار خواهد بود .

ماده 369 – هرگاه کسی موی سر زنی را طوری از بين ببرد که ديگر نرويد ضامن ديه کامل زن می باشد و اگر دوباره برويد عهده دار مهر المثل خواهد بود و در اين حکم فرقی ميان کوچک و بزرگ نيست .

تبصره – اگر مهر المثل بيش از ديه کامل باشد فقط به مقدار ديه کامل پرداخت می شود .

ماده 370- هرگاه مقداری از موهای از بين رفته دوباره برويد و مقدار ديگر نرويد نسبت مقداری که نمی رويد با تمام سر ملاحظه می شود و ديه به همان نسبت دريافت می گردد .

ماده 371 – تشخيص روئيدن مجدد مو و نروئيدن آن با خبره است واگر طبق نظر خبره ديه يا ارش پرداخت شده و بعد از آن دوباره روئيد بايد مقدار زائد بر ارش به جانی مسترد شود .

ماده 372 – ديه موهای مجموع دو ابرو در صورتيکه هرگز نرويد پانصد دينار است ، و ديه هرکدام دويست و پنجاه دينار ، و ديه هر مقدار از يک ابرو بهمان نسبت خواهد بود ، و اگر دوباره روئيده شود در همه موارد ارش است و اگر مقداری از آن دوباره روئيده شود و مقدار ديگر هرگز نرويد نسبت به آن مقدار که مجدداَ روئيده شود ارش است و نسبت به آن مقدار که روئيد نمی شود ديه با احتساب مقدار مساحت تعيين می شود .

ماده 373 – از بين بردن موهای پلک چشم موجب ارش است خواه دوباره برويد وخواه نرويد و خواه تمام آن باشد و خواه بعض آن .

ماده 374 – از بين بردن مو در صورتی موجب ديه يا ارش می شود که به تنهائی باشد نه با از بين بردن عضو يا کندن پوست و مانند آن که در اين موارد فقط ديه عضو قطع شده يا مانند آن پرداخت می گردد .