فصل چهارم : آزادی مشروط زندانيان

ماده 38- هرکس برای بار اول به علت ارتکاب جرمی به مجازات حبس محکوم شده باشد در جرائمی که کيفر قانونی آنها بيش از سه سال حبس است و دو ثلث مجازات را گذرانده باشد و در جرائمی که کيفر قانونی آنها تا سه سال حبس است و نصف مجازات را گذرانده باشد دادگاه صادر کننده دادنامه محکوميت قطعی می تواند در صورت وجود شرايط زير حکم به آزادی مشروط صادر نمايد .

1- هرگاه در مدت اجرای مجازات مستمراَ حسن اخلاق نشان داده باشد .

2- هرگاه از اوضاع و احوال محکوم پيش بينی شود که پس از آزادی ديگر مرتکب جرمی نخواهد شد .

3- هرگاه تا آنجا که استطاعت دارد ضرر و زيانی که در مورد حکم دادگاه يا مورد موافقت مدعی خصوصی واقع شده بپردازد يا قرار پرداخت آن را بدهد و در مجازات حبس توأم با جزای نقدی مبلغ مزبور را بپردازد يا با موافقت دادستان ترتيبی برای پرداخت داده شده باشد .

تبصره 1- مراتب مذکور در بندهای 1و2 بايد مورد تأييد رئيس زندان محل گذران محکوميت و داديار ناظر زندان يا دادستان محل قرار گيرد و مراتب مذکور در بند 3 بايد به تأييد دادستان مأمور اجرای حکم برسد .

تبصره 2- در صورت انحلال دادگاه صادر کننده حکم صدور حکم آزادی مشروط از اختيارات دادگاه جانشين است .

تبصره 3- دادگاه ترتيبات و شرايطی را که فرد محکوم بايد در مدت آزادی مشروط رعايت کند از قبيل سکونت در محل معين يا خودداری از سکونت در محل معين يا خودداری از اشتغال به شغل خاص يا معرفی نوبه ای خود به مراکز تعيين شده و امثال آن در متن حکم قيد می کند که در صورت تخلف وی از شرايط مذکور يا ارتکاب جرم مجدد بقيه محکوميت وی به حکم دادگاه صادر کننده حکم به مرحله اجراء در می آيد .

ماده 39- صدور حکم آزادی مشروط منوط به پيشنهاد سازمان زندانها و تأييد دادستان يا داديار ناظر خواهد بود .

ماده 40- مدت آزادی مشروط بنا به تشخيص دادگاه کمتر از يکسال و زيادتر از پنج سال نخواهد بود .