فصل ششم : ديه زبان

ماده 396 – از بين بردن تمام زبان سالم يا لال کردن انسان سالم يا ضربه مغزی و مانند آن ديه کامل دارد و بريدن تمام زبان لال ثلث ديه کامل خواهد بود .

ماده 397 – از بين بردن مقداری از زبان لال موجب ديه همان مقدار با رعايت نسبت به تمام زبان خواهد بود ولی ديه قسمتی از زبان سالم به نسبت از دست دادن قدرت ادای حروف خواهد بود .

ماده 398 – تعيين مقدار ديه جنايتی که بر زبان وارد شده و موجب از بين رفتن حروف نشود لکن باعث عيب گردد با تعيين حاکم خواهد بود .

ماده 399 – هرگاه مقداری از زبان را کسی قطع کند که باعث از بين رفتن قدرت ادای مقداری از حروف باشد و ديگری مقدار ديگر را که باعث از بين رفتن مقداری از باقی حروف گردد ديه به نسبت از بين رفتن قدرت ادای حروف می باشد .

ماده 400 – بريدن زبان کودک قبل از حد سخن گفتن موجب ديه کامل است .

ماده 401 – بريدن زبان کودکی که به حد سخن گفتن رسيده ولی سخن نمی گويد ثلث ديه دارد واگر بعداَ معلوم شود که زبان او سالم و قدرت تکلم داشته ديه کامل محسوب و بقيه از جانی گرفته می شود .

ماده 402 – هرگاه جنايتی موجب لال شدن گردد و ديه کامل از جانی گرفته شود و دوباره زبان به حال اول برگردد و سالم شود ديه مسترد خواهد شد .