فصل بيست و دوم : ديه حس بويائي

ماده 462 ـ از بين بردن حس بويائي هر دو مجراي بيني ديه کامل دارد و در صورت از بين بردن بويائي يک مجری نصف ديه است و قاضي در مورد اخير قبل از صدور حکم بايد به طرفين تکليف صلح بنمايد .

ماده 463 ـ در صورت اختلاف بين جاني و مجني عليه هرگاه با آزمايش يا با مراجعه به دو متخصص عادل از بين رفتن حس بويائي يا کم شدن آن ثابت نشود با قسامه ( طبق تبصره ماده 461 ) به نفع مدعي حکم مي شود .

ماده 464ـ هرگاه حس بويائي قبل از پرداخت ديه برگردد ارش آن پرداخت خواهد شد و اگر بعد از آن برگردد بايد مصالحه نمايند و اگر مجني عليه قبل از سپري شدن مدت انتظار برگشت بويائي بميرد ديه ثابت مي شود .

ماده 465ـ هرگاه در اثر بريدن بيني حس بويائي ازبين برود دوديه لازم مي شود و اگر در اثر جنايت ديگر بويائي از بين رفت ديه جنايت بر ديه بويائي افزوده مي شود واگر جنايت ديه معين نداشته باشد ارش آن بر ديه بويائي اضافه خواهد شد .