انتشار
آلبوم عکس
برای کمک به
روزنامه
نگاران
زنداني در
سراسر جهان
هر سال
گزارشگران
بدون مرزبا
انتشار آلبوم
عکسي از يک
عکاس مشهور و
فروش آن در
سراسر جهان امکان
مالي برای کمک
به روزنامه
نگاران زنداني
و خانواده های
آنها فراهم مي
آورد. امسال
عکس های هلموت
نيوتون عکاس
مشهور آلماني
برای انتشار
در اختيار گزارشگران
بدون مرز قرار
گرفت. و
امسال، سالي دشوار
برای همه ی
خبرنگاران در
سراسر جهان بود،
30 روزنامه
نگار به قتل
رسيده اند، و
هم اکنون 130 نفر
در سراسر جهان
برای انجام وظيفه
خود در پشت
نرده های
زندان بسر مي
برند.
در "بزرگترين
زندان
روزنامه
نگاران" در
خاورميانه
يازده
روزنامه نگار
در زندان بسر
ميبرند،
آنهايي که نيز
آزاد شده اند
محروم از گفتن
و نوشتن در"
مرخصي موقت"
هستند تا احضاريه
ی بعدی !
قاتلان زهرا
کاظمي در
هياهوی جنگ جناحي
و در سايه ی
حمايت سيد علي
خامنه ای، رهبر
دشمنان آزادی
مطبوعات در
ايران، بدون
هراس به ادامه
ی کار خود
يعني شکنجه
زندانيان
مشغولند ! و
هنوز از
سرنوشت پيروز
دواني خبری در
دست نيست و
ايرج جمشيدی
در زندانهای
ناپديد شده است،
و عليجاني و
صابر و رحماني
و عبدی هر ماه
"بازداشت
موقت شان"
برای ادامه ی
شکنجه تمديد
مي شود و
جباری و
پورزند با تن
بيمار و بدور
از نگاه
مطبوعات،
دوران
محکوميت را طي
مي کنند و
گنجي برای
دفاع از
جمهوری خواهي
اينبار بايد
قصاص شود و ..... هر
روز به آمار
نشريات توقيف
شده افزوده مي
گردد.
تعداد
بسياری از
روشنفکران،
روزنامه
نگاران و روزنامه
نگاران آزاد
شده در آلبوم
هلموت نيوتون برای
آزادی
مطبوعات ، با
نوشتن مطلبي
با گزارشگران
بدون مرز برای
آزادی بدون
قيد و شرط همه
روزنامه
نگاران در بند
همراه شدند.
از ايران شهلا
شفيق محقق و
جامعه شناس
تبعيدی، دعوت
گزارشگران
بدون مرز را
برای نوشتن
مطلبي پذيرفت.
روزنامه
نگاران در
ايران : خط هاي
قرمز و باندهاي
سياه
قتل زن
روزنامه
نگارِ
ايرانيـكانادايي
به دست
مأموران
دولتي ايران ،
خود به تنهائي
جوهره ويژه
سركوب در نظام
اسلامي را
آشكار ميكند. زهرا
كاظمي براي
تهيه ي گزارش
از ايران مجوز
رسمي داشت.
اما اين امر
مانع كشته شدن
او تحت
بازجوئي نشد.
چرا كه چهره
او برآيندي از
سه مؤلفه را
بازتاب مي دهد
كه هر يك وجهي
از خشونت
مرگبار عمّال
نظام اسلامي
را بيان ميكند
. زهرا كاظمي
زن است.
روزنامه نگار
است. و از غرب
ميآيد . اين سه
مشخصه كافيست
تا او به دشمن
بالقوهاي
براي حاكميت اسلامي
بدل گردد . در
اين جنايت
خفقان رسانه
ها با نفي
حقوق بشر و
سركوب آزادي
زن پيوند
ميخورد. اين
استبداد چند
وجهي و تمام
گرا با مبارزه
عليه تهاجم
فرهنگيِ غرب
توجيه ميشود
كه، از نگاه
حاكمان ،
بيضهي اسلام
را تهديد ميكند.
مخالفان :
همدستان
شيطان
رسانه هاي
ارتباطي مدرن
در ايران , علي
رغم رشدي
فزاينده در
طول قرن بيستم
، به جز در
مقاطعي
زودگذر , رنگ
آزادي را
نديدند . اما
برخلاف راديو
وتلوزيون كه
همواره تحت
انحصار و
كنترل يكپارچهي
دولت بوده اند
، هرزمان كه
فشار استبداد اندكي
كاهش يافته
رسانه هاي
نوشتاري در
ايران
شكوفايي
گرفته اند .
تحت سركوبِ
سياه نظام اسلامي
مطبوعا ت روند
تحولي متناقض
را تجربه ميكنند
.
حاكمان
اسلامي از
همان آغازِ به
دست گرفتن
قدرت سياسي در
بهمن 57، كمر به
اسلامي كردنِ
حيات اجتماعي
بستند. اكثريت
نيروهاي غير
اسلامي
(ليبرال،
دموكرات و
چپ)، كه به
حمايت از « نقش
مثبت اسلام در
بسيج تودهها »
برخاسته
بودند به
ناگهان خود را
در مقام
دشمنان نظم جديد
يافتند.
پروژهي
اسلامي سازيِ
جامعه يعني
هدايت مؤمنان
در صراطي كه
مسير آن را
قوانيني كه
مقدس و غير
قابل تغيير به
حساب مي آيند
تعيين ميكند .
حاكمان كه خود
را نماينده خدا
بر روي زمين
ميدانند امر
اعمال « نظم
مقدس » را در
دست دارند. در
چنين ديدگاهي
نه تنها آزاديهاي
سياسي بي
معناست بلكه
جائي براي
آزاديهاي
فردي نيز باقي
نميماند.
بدين ترتيب با
استقرار
حكومت اسلامي
زنان ايراني
به زور حجاب
بر سر كشيد ند
و اجراي شريعت
تخصيص
جايگاهي
فرودست به
آنان را
مشروعيت بخشيد
. با نشاندن
محاكم شرع به
جاي
دادگستري، هرگونه
عدم رعايت
مقررات و
قوانين شرع
بدل به اهانت
به مقدسات شد
و مقوله "گناه
" جايگزين
مفهوم "جرم "
گشت . قانون
قصاص و
مجازاتهاي
وحشيانهاي
چون سنگسار و
قطع اعضاي بدن
رواج يافت.
مخالفان
سياسي به مفسد
فيالارض و
محارب با خدا
تبديل شدند.
با اسلامي
كردن همهي
رسانهها،
مطبوعات آزاد
محكوم به مرگ
گشتند.
جنگ با عراق
كه از سا ل 1981(1359)
آغاز شد، اين
فرصت را به
رژيم داد تا
جهاد
سركوبگرانهي
خود را با
بسيج امت حزباله
عليه مخالفان
استمرار بخشد.
جنبش كرد به
سختي سركوب شد
. در فضاي سكوت
مرگباري كه
سركوب بي امان
مقاومت ها در
پي داشت ،
هزاران نفر از
مخالفان
سياسي در زندانها
زير غير
انسانيترين
شكنجهها عمر و
جوانيشان بر
باد رفت.
در خارج از
ايران ،
فريادهاي
اعتراض
تبعيديان گوش
شنوا نيافت .
خبرهاي مربوط
به ترورهاي جمهوري
اسلامي جز در
نهادهاي دفاع
از حقوق بشر انعكاسي
در خور نداشت .
سكوت دنياي
آزاد به تمام
بود .
سركوب و
سانسور
مي
بايست در
انتظار شكست
آشكار پروژهي
سياسي و
اجتماعي
اسلامي
گرايان حاكم
مي مانديم تا
در پايان دهه 80
، صداهاي
اعتراض از
درون كشور دوباره
بر خيزد .
در سال 1989 جنگ
پايان گرفت و
خميني درگذشت.
ايرانيان هر
روزه نتايج
فاجعهبار
پروژهي
اسلامگرايان
را بيشتر لمس
ميكردند :
فساد فراگير،
ثروتاندوزيِ
قشر اجتماعي
حاكم به
موازات فقر
تودههاي عظيم
مردم.
سرخوردگي
مردم موجب
انشقاق در
درون حاكميت گرديد.
جنگ قدرت ميان
دو جناح
محافظهكار و
اصلاحطلب به
گشايش فضاي
انتقادي در
سطح جامعه منجر
شد . در سال 1997
رأي يكپارچهي
مردم به خاتمي
به معني شكست
محافظه كاران
بود. تعداد روزنامه
ها و مجلات
آشكارا رو به
فزوني گذاشت.
لائيكها هنوز
از حق بيان
محروماند. اما
روزنامه
نگاران منتقد
كه اغلب از
اسلام گرايان
سابقاند، دست
به افشاي
كارهاي
مافيايي رژيم
ميزنند. با
اين وجود
آزادي آنها
مشروط استبهرعايت
خط قرمزي كه
توسط حاكميت
ترسيم شدهاست.
خاتمي و خامنه
اي در مورد
اين كه آزادي
بيان نبايد
تماميت نظام
اسلامي را
تهديد كند
اتفاق نظر
دارند. در
ميان
اصلاحطلبان،
راديكالترين ها
چون اكبر گنجي
روانه ي زندان
ميشوند، در حاليكه
كساني ديگر مي
كوشند به كار
ادامه دهند .
نشريات ديگري
متولد
ميشوند،
ميميرند و باز
به دنيا مي
آيند . در نبود
سنديكاها و
احزاب سياسيِ
آزاد،
روزنامه
نگاري , تبلور
نوعي مقاومت ,
از سويي شغلي
آسيبپذيرو
خطرناك مي
گردد و از سوي
ديگر كاري
پرافتخار.
تئوري « تهاجم
فرهنگي غرب »
سانسور و
تداوم سركوب
را توجيه
ميكند.
« باندهاي
سياه » مركب از
مأموران رسمي
و غير رسمي
براي اعمال
خشونت عليه
مخالفان به
كار گرفته
ميشود. آنها
پاسداران « خط
قرمز » و
حافظان
تماميت
رژيماند.
اما امروز اين
خط هاي قرمز
بيش از پيش
زير پا گذاشته
ميشود. جامعه
ي مدني با همه
ي آسيبپذيري ناشي
از نبود آزادي
تشكل، از هر
وسيله اي براي
بيان
نارضايتي خود
استفاده
ميكند. توسعه
ي ابزار مدرن
ارتباطي از
جمله
اينترنت،
سانسور را به
مبارزه
ميطلبد. رژيم
براي مسدود
كردن اين
راهها تلاش
ميكند. دفاع
از آزاديها و
حقوق بشر هنوز
بها ئي بسيار
سنگين دارد .
ايرانيان ,
براي به نتيجه
رسيدن اين
مبارزه ,
امروز , بيش از
هر زمان نياز
به حمايت
بينالمللي
دارند.
